محمدعلی بهترین هدیه خدا

  تا چشم به هم زدیم نوروز دوباره اومدوگل قشنگ زندگیمون یک ساله شد.البته از اون جایی که پسر ما خیلی خاطر خواه داره بدون اینکه ما تولد بگیریم مادرجونش براش تولد گرفت . کلی کادو هم گرفت. ...

جمعه آخر شهریور خانه مادربزرگ و پدربزرگ محمد علی رفتیم . در این مهمانی محمدعلی با پسرعمه هایش حسین (سمت راست) و امیر حسین (سمت چپ) بازی حسابی کرد.. کما این که 2 تا جوجه رسمی امیرحسین بسیار جذابیت و البته ترس اولیه برای او داشتند.. خلاصه که کلمه توتو را محمدعلی یاد گرفت و تا آخر شب هوس این توتوها را می کرد. نزدیک غروب بود که تصمیم گرفتیم بیرون برویم.. نهایتا تصمیم گرفتیم به پارک ولایت برویم، پارکی که به جای پادگان و فرودگاه قلعه مرغی تازه افتتاح شده بود و تعریفش را زیاد شنیده بودیم. وقتی به آنجا رسیدیم حدودا یک ساعت به غروب مانده بود.. مراسم مانور برای دفاع مقدس ترتیب داده بودند که با خیال راحت به تماشا کردنش ایستادیم.. خلاصه بعد از 5...

    اینم محمدعلی با اقاسینا که به قول محمدعلی نینا .سینا گله پسر داییه مامان محمدعلیه اما خیلی با اون رفیقه وقتی میان خونمون یا ما می ریم پیش اونا خیلی به هر دوشون خوش میگذره.راستی سینا یه خواهر کوچولو داره که خیلی جیگره... ...

  از آمدن روز اول محمد علی گفتیم... آمدن محمدعلی، تجربه های جدیدی از زندگی و باب های آن را روی ما گشود. از شگفتی ها و قشنگی های آفرینش خداوند... تجربه ی دیدن، تجربه لمس کردن، بو کشیدن که قسمتی غریزی و قسمتی اکتسابی است..دیدن اولین انسان ها، اولین درختان، آسمان و... محمد علی تا همین شاید سه ماهگی که عکسش را گذاشته ایم، نگاه چشم در چشم را بلد نبود. دست در دست گرفتن را بلد نبود... یعنی  بی هدف نگاه می کرد به اشیا و بی هدف لمس می کرد که البته شاید این برداشت های ما باشد... اما کم کم فهمید برای ارتباط باید مردمک چشم ها در یک راستا قرار بگیرد... این خیلی زیباست من فکر نمی کردم این قدر فرآیند در کوچک ترین حرکات و اعمال انسان باید ...

قشنگترین تولد دنیا تولد توئه عزیزم ***روز دوشنبه یک یک نود ساعت 11 و 25 دقیقه صبح*** شاید برای نوشتن مطالبی که بیش تر از یک سال و نیم از آن گذشته کمی دیر باشد اما مرور کردنش آنقدر تازه و شیرین است که دوست داری ثبتش کنی... تحویل سال 89 به 90 ساعت 2.5 نصف شب بود.. ترجیح دادیم زود بخوابیم : علی رغم استرس و شرایطی که داشتیم... شب: سال 89 بود و صبح: سال 90، وقتی راه افتادیم خیلی شهر خلوت و عجیب بود. خلوت ترین صبح سال. فکر می کردیم تنها مشتری بیمارستان خاتم الانبیا (ص) ما هستیم. اما نه! سر جای پارک کردن هم کمی درد سر داشتیم. سالن زایشگاه بیمارستان پر بود از مادرانی که حامل فرشته های در حال فرود خد...